امشبم مثل هر شب دل من زندونيه

با خيال چشم مستت چشم من بارونيه

امشبم رعد و برقه توي ذهن بي قرارم

باز دوباره بي قراره تب و تاب انتظارم

بازم اين قلب شكسته حس يك پروانه داره

از طواف شهر چشمات قصه ي افسانه داره

باز صداي هق هق من زيربارون سر مي گيره

آسمون حق نگاشو از دل من پس مي گيره

تو كه رفتي من تو چشمام رنگ بارون وكشيدم

حس تلخ علفارو زير پاهات من چشيدم

تو كه رفتي من صدامو زير بغض تو شكستم

شيشه ي تنگ بلور آرزوهامو شكستم

حالا ديگه هيچ صبوري سنگ صبر من نميشه

هيشكي مثل برق چشمات مهربون با من نميشه

تو يه الهامي براي تا ابد چشم انتظاري

تو يه الهامي براي تا سحر شب زنده داري

انگشتتو مشت کن..... مشته؟

مشته مشته؟

حالا محکم بزن تو چشمت تا کور بشی دوریمو نبینی......!!

يه اتاقي باشه گرم گرم

روشن روشن

تو باشي و من باشم...

کف اتاق سنگ باشه...سنگ سفيد

تو منو بغلم کني که نترسم...

که سردم نشه...که نلرزم...

اينجوري که تو تکيه دادي به ديوار...پاهاتم دراز کردي...

منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکيه دادم...

با پاهات محکم منو گرفتي...دو تا دستتم دورم حلقه کردي.

بهت مي گم چشاتو مي بندي؟

مي گي آره...بعد چشاتو مي بندي.

بهت مي گم... قصه ميگي برام...تو گوشم؟

مي گي آره...

بعد شروع مي کني آروم آروم... تو گوشم قصه گفتن...

يه عالمه قصه ي طولاني و بلند....

که هيچ وقت تموم نمي شن.

مي دوني؟

مي خوام رگ بزنم...رگ خودمو...مچ دست چپمو.

يه حرکت سريع...

يه ضربه ي عميق...

بلدي که؟

ولي تو که نمي دوني مي خوام رگمو بزنم

تو چشاتو بستي...نمي دوني.

من تيغ رو از جيبم در ميارم...

نمي بيني که سريع مي برم...

خون فواره مي زنه...رو سنگاي سفيد...

نمي بيني که دستم مي سوزه.

لبم رو گاز مي گيرم ...که نگم آآآخ...

که چشاتو باز نکني ونبيني منو...

تو داري قصه مي گي.

دستمو مي زارم رو زانوم...

خون مياد از دستم مي ريزه رو زانوم...

و از زانوم مي ريزه رو سنگا.

قشنگه مسير حرکتش.

حيف که چشات بسته ست و نمي توني ببيني.

تو بغلم کردي...مي بيني که سرد شدم...

محکم تر بغلم مي کني که گرم بشم.

مي بيني نا منظم نفس مي کشم...

مي گي... آآخي... دوباره نفسش گرفت.

مي بيني هر چي محکم تر بغلم مي کني ...سرد تر مي شم...

مي بيني ديگه نفس نمي کشم...

چشاتو باز مي کني... مي بيني که من مردم.

مي دوني؟

من مي ترسيدم خودمو بکشم... از سرد شدن...

از خون ديدن...از تنهايي مردن...

وقتي بغلم کردي...ديگه نترسيدم.

مردن خوب بود...آروم آروم.

گريه نکن ديگه...

من که ديگه نيستم چشاتو بوس کنم و بگم خوشگل شدياااا...

بعدش تو همون جوري وسط گريه هات بخندي.

گريه نکن ديگه...خب؟

مي شکنه دلم...

دل روح نازکه...

نشکونش...

خب؟

پس از ان غروب رفتن

تو بيا طلوع من باش

  من رسيدم رو به اخر 

   تو بيا شروع من باش

شب رو از غصه جدا کن

چکه کن رو باور من

  خط بکش رو جاي پاي 

  گريه هاي اخــر من

اسمتو ببخش به لبهام

بي تو خاليه نفسهام

        خط بکش رو بي کسي هام

     باز با گرمي نفس هات

    خواب سبز رازقي باش

     عاشـــق هميشــگي باش

  خسته ام از تلخي شب

                  تو طلوع زندگيم باش                     

صدایم کن ، که من صدایت را بسیار دوست می دارم

من به هیچ کس نگفته ام که تا چه حد صدایت را دوست می داشتم

صدای تو تمام سرمای خزان

و خلوت تنهایی مرا می شکست

فقط صدایم کن

در غروبي سرد و غمگين ديده بر راه تو بستم انتظاري سخت بود اما بر اين سودا نشستم وعده کردي تا بيايي غم زدايي از دل ما  گفتمت باوعده شادم بر سر پيمان نشستم بي وفا با من چه کردي قلبم آزردي و رفتي عاقبت مجبور کردي تا سکوتم را شکستم در سکوت خلوت خود با دلم نجوا نمودم  کاي دل غافل چه کاري مي دهي آخر به دستم دل بگفتا : ديده را گو کين همه تقصير؛اوراست گر نبيند روي زيبا : من که هستم؟من چه هستم؟بر در ميخانه رفتم تا کنم غم را فراموش  چونزدم جامي به يادت کاسه مي را شکستم دل به من گفتا ندانستم مرامت بي وفايي ست ورنه هرگز دل به مهرت مي نبستم مي نبستم